گریه چه خرمن کنیم حاصل شمع آفتی ست

آینه در زنگبار چاره ندارد ز زنگ

همدم بدطینتان قابل بی حرمتیست

نخل گداز آبیار از بن و بارش مپرس

نم به جبین محو کن تا ندری جیب شرم

گر عرق آیینه شد ننگ ادب کسوتی ست

شمع نسوزد چرا بر سر پروانه ها