شمع نسوزد چرا بر سر پروانه ها

گریه چه خرمن کنیم حاصل شمع آفتی ست

نم به جبین محو کن تا ندری جیب شرم

گر عرق آیینه شد ننگ ادب کسوتی ست

بت به غم برهمن ز آتش سنگش ستیست

تاب و تب موج و کف ، خارج دریا شمار

قصه کثرت محو ان بیدل ما وحدتی ست