خامه چندانی که بر لغزش خرامد مسطریست

تو به تو در مغز فطرت ننگ غفلت چیده اند

پنبه گوشی که دارد خلق روپوش کریست

تا توانی از ادب سر بر خط تسلیم باش

در محبت یکسر مویم تهی از داغ نیست

چون پر طاووس طومار جنونم محضریست

تیره بختی هرچه باشد امتحانگاه وفاست