حرص تا باقی ست باید غوطه درحرمان زدن

در بلندیهای ناخن گردن ما را سری ست

درشکست رنگ یکسر ذوق راحت خفته است

شمع ما سرتا قدم سامان بالین پری ست

از توقع گر توانی چشم بستن گوهری ست

یک دو دم درگوشه بی مدعایی واکشید

صافی آیینه ، بیمار نفس را، بستری ست