یک دو دم درگوشه بی مدعایی واکشید

شمع ما سرتا قدم سامان بالین پری ست

حرص تا باقی ست باید غوطه درحرمان زدن

از توقع گر توانی چشم بستن گوهری ست

صافی آیینه ، بیمار نفس را، بستری ست

سیر زانو نیز ممکن نیست بی فرمان عشق

پیش ما آیینه است اما به دست دیگری ست