سرمه ز خاکم برد چشم غزالان ناز

قامت برجسته ات ، مصرع دیوان کیست

دیده گر از جلوه ات میکده نار نیست

اشک چکیدن خرام لغزش مستان کیست

بخت سیه بر سرم سایه مژگان کیست

لخت دلی در نظر این همه چاک جگر

حیرتم آیینه گر شانه گریبان کیست