قامت برجسته ات ، مصرع دیوان کیست

پای روان وداع ، راه به کوی که برد

دست به دل بسته ام ، محرم دامان کیست

یاد خرام توام ، می برد از خویشتن

دیده گر از جلوه ات میکده نار نیست

اشک چکیدن خرام لغزش مستان کیست

سرمه ز خاکم برد چشم غزالان ناز