درتک و پوی خیال ریگ بیابان کیست

ناز به خون می تپد در صف مژگان یار

بر در این میکده حلقه مستان کیست

سبحه دل را نشد رشته جمعیتی

دل ز پی اش رفت و من می روم از خویشتن

عیب جنونم مکن ناله به فرمان کیست

از مژه تا دامنم مشق ز خود رفتنیست