از هجوم جلوه آخر بر در حیرت زدیم

بی دماغان طلب را جاده هم سر منزلی ست

عقل را در ضبط مجنون آب می گردد نفس

عشق می خنددکه اینجا رفتن ازخود محملی ست

حسن چون توفان کند آیینه گشتن ساحلی ست

قدردان بحرگوهرخیز غواص است بس

درد می داند که در هرقطره خونم دلی ست