زکوچه نی و جولان ناله هیچ مپرس

چون نقش پا زنگه چشم بیدلان خالیست

جهان چو شیشه ساعت طلسم فقر و غناست

پرست وقت دگرآنچه این زمان خالیست

مقام ناوک نازت در استخوان خالیست

دلی به سینه ندارم چو دانه گندم

ازین متاع ، من خسته را دکان خالیست