الفت دل رهزن است ورنه درین دشت و در

مقتضی دود و گرد گریه بی ماتمیست

بی عرق شرم نیست از من و ما دم زدن

درنفس ما چو صبح آینه شبنمیست

پای طلب زآبله برپل آب کمیست

محرم خود نیستی ورنه به رنگ هلال

سر به فلک سودنت سوی گریبان خمیست