پای طلب زآبله برپل آب کمیست

بی عرق شرم نیست از من و ما دم زدن

درنفس ما چو صبح آینه شبنمیست

الفت دل رهزن است ورنه درین دشت و در

محرم خود نیستی ورنه به رنگ هلال

سر به فلک سودنت سوی گریبان خمیست

زخم دلت گندمی ست در غم سودای نان