زخم دلت گندمی ست در غم سودای نان

پای طلب زآبله برپل آب کمیست

محرم خود نیستی ورنه به رنگ هلال

سر به فلک سودنت سوی گریبان خمیست

پشت و شکم گر به هم سوده شود مرهمیست

معنی مغشوش حرص تا شود آیینه ات

درکف دست فسوس نیز خط توامیست