پشت و شکم گر به هم سوده شود مرهمیست

محرم خود نیستی ورنه به رنگ هلال

سر به فلک سودنت سوی گریبان خمیست

زخم دلت گندمی ست در غم سودای نان

معنی مغشوش حرص تا شود آیینه ات

درکف دست فسوس نیز خط توامیست

هرچه دمید از نفس رفت به باد هوس