نشئه عشق و هوس باز درتن جاکجاست

آنچه تو خواندی بهشت خانه بی آدمیست

نیست حضور دلت جز به حساب ادب

از نفس آگاه باش شیشه گریها دمیست

گر همه خمیازه است ساغر عیش جمیست

شعله درد غرور تاخته در هر دماغ

خلق سراپا چو شمع یک علم و پرچمیست