حشر آرامی دگر دارد غبار بیخودی

یک قلم اجزای این میخانه صهباکردنی ست

خاک ما خون گشت و خونها آب گردید وهنوز

عشق می داندکه بی رویت چه با ماکردنی ست

یک قیامت از شکست رنگ برپاکردنی ست

بی نشانی می زند موج از طلسم کاینات

گر همه رنگ است هم پرواز عنقاکردنی ست