نیستم بیهوده گرد چارسوی اعتبار

دیده محروم نگاه و سیر دریاکردنی ست

از نفس دزدیدن بوی گلم غافل مباش

دامن پیچیده ای دارم که صحرا کردنی ست

مشت خاکی دارم و با باد سوداکردنی ست

خواهشی کو، تا توانم فال نومیدی زدن

سوختن را نیز خاشاکی مهیاکردنی ست