عجز می گوید به آواز حزین درگوش من

تا نفس باقی ست دست عجز بالاکردنی ست

پیکر خاکی ندارد چاره از عرض غبار

نسخه ما بسکه بی ربط است اجزاکردنی ست

کز پر وامانده سیر عافیتها کردنی ست

لطف معنی بیش ازین بیدل ندارد اعتبار

از خیال نازکت بوی گل انشاکردنی ست