فارغ است از دود تا شد شعله خاکسترنشین

رنگ گل را درشکست خود لب اظهار نیست

می کشد بی مغز، رنج از دستگاه اعتبار

جز خم و پیچ از بزرگی حاصل دستار نیست

بر نمدپوشان غبار تهمت زنار نیست

سایه اینجا پرتو خورشید دارد در بغل

زنگ هم چون خلوت آیینه بی دیدار نیست