سرخوش دشت جنون را ساغری درکار نیست

هر سر مو بهر غفلت پیشه بالین پر است

از برای خواب مخمل بستری درکار نیست

می برد چون گردباد از خویش سرگردانی ام

در نیام هر نفس تیغ دو دم خوابیده است

چون سحر در قطع هستی خنجری درکار نیست

مشت خاک ما سراپا فرش تسلیم است وبس