چون سحر در قطع هستی خنجری درکار نیست

می برد چون گردباد از خویش سرگردانی ام

سرخوش دشت جنون را ساغری درکار نیست

در نیام هر نفس تیغ دو دم خوابیده است

مشت خاک ما سراپا فرش تسلیم است وبس

سجده ما را جبینی و سری درکار نیست

خویش را از دیده خودبین خود پوشیدن است