سجده ما را جبینی و سری درکار نیست

در نیام هر نفس تیغ دو دم خوابیده است

چون سحر در قطع هستی خنجری درکار نیست

مشت خاک ما سراپا فرش تسلیم است وبس

خویش را از دیده خودبین خود پوشیدن است

احتیاط ما برا ی دیگری درکار نیست

فکرمرکب در طریق فقر، سازگمرهی ست