همچو ابر آینه دار عرق شرم توایم

چاک چون سینه گندم به دل آدم نیست

موی ژولیده مدان جوهر تجرید جنون

که سرافرازی قدر علم از پرچم نیست

خاک ما گر همه بر باد رود بی نم نیست

غیرتت پرده غفلت به دل و دیده گماشت

تا تو پیدا نشوی آینه در عالم نیست