خانه ما را ازین ناخوانده مهمان چاره نیست

با دل تنگ است کار اینجا ز حرمان چاره نیست

گر همه صحرا شویم از رنج زندان چاره نیست

زآمد ورفت نفس عمری ست زحمت می کشیم

دشت تا معموره یکسر از غبار دل پر است

هیچ کس را هیچ جا زین خانه ویران چاره نیست

تا نفس باقی ست باید چون نفس آواره زیست