دشت تا معموره یکسر از غبار دل پر است

گر همه صحرا شویم از رنج زندان چاره نیست

زآمد ورفت نفس عمری ست زحمت می کشیم

خانه ما را ازین ناخوانده مهمان چاره نیست

هیچ کس را هیچ جا زین خانه ویران چاره نیست

تا نفس باقی ست باید چون نفس آواره زیست

ای سحر بنیاد از وضع پریشان چاره نیست