بیش از آن کز وهم دی آیینه زنگاری کنید

گرد ما هم بال می ریزد به صحرایی که نیست

ملک هستی تا عدم لبریز غفلتهای ماست

گر بفهمدکس همین دنیاست عقبایی که نیست

در نظرها روشن است امروز، فردایی که نیست

نرگسستانهاست هرسو موجزن اما چه سود

کس چه بیند زین چمن بی چشم بینایی که نیست