گرد ما هم بال می ریزد به صحرایی که نیست

خلق غافل درتلاش راحت از خود می رود

ناکجا آخر برون آرد سر از جایی که نیست

هرچه بینی در جنون زار عدم پر می زند

ملک هستی تا عدم لبریز غفلتهای ماست

گر بفهمدکس همین دنیاست عقبایی که نیست

بیش از آن کز وهم دی آیینه زنگاری کنید