ناکجا آخر برون آرد سر از جایی که نیست

دل فریبت می دهد مخموری و مستی کجاست

د ر بغل تا چند خواهی داشت مینایی که نیست

خلق غافل درتلاش راحت از خود می رود

هرچه بینی در جنون زار عدم پر می زند

گرد ما هم بال می ریزد به صحرایی که نیست

ملک هستی تا عدم لبریز غفلتهای ماست