هرچه بینی در جنون زار عدم پر می زند

د ر بغل تا چند خواهی داشت مینایی که نیست

خلق غافل درتلاش راحت از خود می رود

ناکجا آخر برون آرد سر از جایی که نیست

گرد ما هم بال می ریزد به صحرایی که نیست

ملک هستی تا عدم لبریز غفلتهای ماست

گر بفهمدکس همین دنیاست عقبایی که نیست