درگلستانی که داغ عشق منظور وفاست

ز انقلاب جسم ، دل بر ساز وحشت هاله نیست

سنگ هرچند آسیا گردد، شرر جواله نیست

جز دل فرهاد و مجنون هر چه کاری لاله نیست

پرتو هر شمع ، در انجام ، دودی می کند

کاروان گر خود همه رنگ است ، بی دنباله نیست