دل به انداز غبار ناله از خود رفته است

باده ما جز گداز شیشه و پیمانه نیست

هر نفس فرصت پیام مژده دیدار اوست

صد مژه بر خواب پا باید زدن افسانه نیست

ریشه ما هرقدر بر خویش بالد دانه نیست

داغ نیرنگ تغافل مشربیهای دلم

عالمی ناآشنا می گردد و بیگانه نیست