بسکه یادت می دهد پیمانه بی هوشی ام

رنگ می گردد به گرد شمع ما پروانه نیست

از نفسها ناله زنجیر می آید به گوش

در جنون آباد هستی هیچکس فرزانه نیست

اشک هم در دیده ام بی لغزش مستانه نیست

غیر وحشت کیست تا گردد مقیم خانه ام

سیل هم بیش از دمی مهمان این ویرانه نیست