اشک هم در دیده ام بی لغزش مستانه نیست

از نفسها ناله زنجیر می آید به گوش

در جنون آباد هستی هیچکس فرزانه نیست

بسکه یادت می دهد پیمانه بی هوشی ام

غیر وحشت کیست تا گردد مقیم خانه ام

سیل هم بیش از دمی مهمان این ویرانه نیست

گریه شبنم پی تسخیر گل بیهوده است