سرتاسر این مزرعه یک مشت گیاهیست

تا چند زند لاف بلندی ، سرگردون

این بیضه به زبر پر پرواز نگاهیست

بر حاصا دنیا چفدر ناز توان کرد

فرش در دل شو، که درین عرصه نفس را

از هرزه دوی خانه آیینه پناهیست

زین هستی بیهوده صوابی که تو داری