فریادکه یک عمر غبارنفس ما

اندیشه چینی مکن این جنس خطایی ست

آنجاکه گل حسن حیاپرور نازست

سیر چمن آینه هم دیده درایی ست

زد بال و ندانست که پروازکجایی ست

کو صبروچه طاقت که به صحرای محبت

در آبله پاداری و در ناله رسایی ست