هنوز نغمه نی تشنه لب نایی ست

نه گلشنی ست به پیش نظر، نه دشت و نه در

بلندی مژه ا ث منظر خودآرایی ست

بهار رمز ازل تا چه وقت کیرد رنگ

مگیر ز غیب برآییم تا عیان گردیم

ز خود نشان چه دهد قطره ای که دریایی ست

ز ذات محض چه اسما که برنمی آییم