مگیر ز غیب برآییم تا عیان گردیم

بلندی مژه ا ث منظر خودآرایی ست

بهار رمز ازل تا چه وقت کیرد رنگ

هنوز نغمه نی تشنه لب نایی ست

ز خود نشان چه دهد قطره ای که دریایی ست

ز ذات محض چه اسما که برنمی آییم

جهان وهم و گمان فطرت معمایی ست