لطافتی ست به طبع درشتی آفاق

ز منع بلبل ادب کن بهار سودایی ست

کس به ستر عیوب نفس چه چار ند

غبار نیستی آیینه ایم و رسوایی ست

مقیم پرده سنگ انتظار مینایی ست

شکست بام و دری چند می کند فریاد

که از هوا به در آیید خانه صحرایی ست