شکست بام و دری چند می کند فریاد

غبار نیستی آیینه ایم و رسوایی ست

لطافتی ست به طبع درشتی آفاق

مقیم پرده سنگ انتظار مینایی ست

که از هوا به در آیید خانه صحرایی ست

به عرض نیم نفس کس چه گردن افرازد

حباب ما عرق انفعال پیدایی ست