عشرت امروز ما بنیاد بر فردا گذاشت

درتماشای تو چون آ بینه از جنس شعور

آنچه با ما بود حیرت بود و چشمی واگذاشت

الوداع ای نغمه فرصت ، کز افسون امل

بی نیازیهای یاس از بهر ما سامان نکرد

آنقدر دستی که نتوان دامن دلها گذاشت

بعد ازین دربند گوهر خاک می باید شدن