بی نیازیهای یاس از بهر ما سامان نکرد

آنچه با ما بود حیرت بود و چشمی واگذاشت

الوداع ای نغمه فرصت ، کز افسون امل

عشرت امروز ما بنیاد بر فردا گذاشت

آنقدر دستی که نتوان دامن دلها گذاشت

بعد ازین دربند گوهر خاک می باید شدن

قطر ما رقص موجی داشت در دریاگذاشت