قطر ما رقص موجی داشت در دریاگذاشت

بی نیازیهای یاس از بهر ما سامان نکرد

آنقدر دستی که نتوان دامن دلها گذاشت

بعد ازین دربند گوهر خاک می باید شدن

درگداز خود چو اخگر فیض مرهم دیده ایم

می توان خاکستر ما را به داغ ما گذاشت

همت ما را دماغ بی نشانی هم نبود