در خواب عدم این همه هذیان ز چه تب داشت

یکتایی اش افسون ادب خواند بر اظهار

مقراض بیان گشت زبانی که دو لب داشت

مفهوم نگردیدکه ما و من هستی

بی تجربه مکشوف نشد نفرت دنیا

تا وصل دماغ همه کس حرص عزب داشت

از مشتری و زهره، نه رنگی ست ، نه بویی