بی تجربه مکشوف نشد نفرت دنیا

مقراض بیان گشت زبانی که دو لب داشت

مفهوم نگردیدکه ما و من هستی

در خواب عدم این همه هذیان ز چه تب داشت

تا وصل دماغ همه کس حرص عزب داشت

از مشتری و زهره، نه رنگی ست ، نه بویی

این باغ همین خار و خس راس و ذنب داشت