این باغ همین خار و خس راس و ذنب داشت

بی تجربه مکشوف نشد نفرت دنیا

تا وصل دماغ همه کس حرص عزب داشت

از مشتری و زهره، نه رنگی ست ، نه بویی

چیزی ننمودیم که ارزد به خیالی

تمثال ز آیینه تحقیق ادب داشت

صد هرگز به امل هرزه شمردیم وگرنه