پیشانی بی سجده ما چین غضب داشت

صد هرگز به امل هرزه شمردیم وگرنه

سر تا قدم شمع همین یک دو وجب داشت

گر بر خط تسلیم قضا سر ننهادیم

دلگیرتر از منت مرهم نتوان زیست

زخمی که لب از خنده ندزدید طرب داشت

بیدل دل هر ذره تپش خانه آهی ست