دلگیرتر از منت مرهم نتوان زیست

سر تا قدم شمع همین یک دو وجب داشت

گر بر خط تسلیم قضا سر ننهادیم

پیشانی بی سجده ما چین غضب داشت

زخمی که لب از خنده ندزدید طرب داشت

بیدل دل هر ذره تپش خانه آهی ست

نایابی مطلب چقدر درد طلب داشت