کس پی نبرد صورت دیباچه خواب داشت

بیرون نجست ازآتش دل سعی هیچ کس

شور جهان چکیدن اشک کباب داشت

تا نقش ما غبارنشد برنخاستیم

از پیکر خمیده ، دل آسودگی ندید

این خانه پا ز حلقه در در رکاب داشت

خاک فسرده بر سر ناموس اعتبار