خاک فسرده بر سر ناموس اعتبار

کس پی نبرد صورت دیباچه خواب داشت

از پیکر خمیده ، دل آسودگی ندید

این خانه پا ز حلقه در در رکاب داشت

گنجی ست درخیال که ما راخراب داشت

صبح ازل همان عدمم بوده در نظر

در پنبه زار نیزکتان ماهتاب داشت