پرتو مهرتو این ویرانه را آباد داشت

دل به کلفت سخت مجبوراست از قسمت مپرس

آه از آن آیینه کز جوش نفس امداد داشت

بی تو در ظلمت سرای جسم کی بودی فروغ

لخت دل را سد راه ناله کردن مشکل است

دست رد از برگ گل نتوان به روی باد داشت

پیش ازآن کاندیشه دام و قفس زهزن شود